ازدیاد بلدرچین به دو صورت طبیعی و یا مصنوعی صورت می گیرد.
1- روش طبیعی:
بلدرچین های ژاپنی موجود در ایران از گونه های اصلاح نژادی هستند به همین دلیل خوی طبیعی و غریزه ی مادری خود را تا حد قابل توجهی از دست داده اند و نمی شود روی کرچی بلدرچین حساب باز کرد. به همین دلیل تخمی که از بلدرچین بدست می آید را می توان زیر دیگر پرندگان مثل مرغ و یا کبوتر گذاشت و تبدیل به جوجه کرد که در این حالت تعداد تخمهای قرار داده شده در زیر این پرنده ها کم و تکثیر بلدرچین از این طریق بسیار کند و در صد جوجه آوری و کیفیت جوجه ها بسیار پایین خواهد بود.
2- جوجه کشی مصنوعی:
در این روش تکثیر برای تبدیل تخم به جوجه از دستگاه جوجه کشی استفاده میشود. اکثر پرندگان وحشی موجود در طبیعت برای تبدیل تخم به جوجه چهار عامل حیاتی را رعایت می کنند:1-دما که با خوابیدنبر روی تخم ها این نیاز را فراهم می کنند 2- چرخش یا جا به جا کردن تخم ها که بوسیله نوک خود انجام می دهند 3-تهویه پرندگان با بلند کردن بدن خود از روی تخم ها به آن هوای تازه می دهند. 4-رطوبت که از طریق بدن پرنده و یا بستر و یا طرق دیگر به تخم ها داده می شود. در رعایت پیوسته و یکنواخت این چهار عامل توسط پرنده در طول دوره ی جوجه کشی سبب تبدیل تخم به جوجه می شود. انسان توانسته
با لحاظ کردن این چهار عامل در ماشین جوجه کشی تخم پرندگان را تبدیل به جوجه کند. (که با رعایت نکردن هر یک از این چهار عامل نتیجه ی جوجه کشی منفی خواهد بود)ما به دو طریق می توانیم تخم بلدرچین های مورد نیاز برای دستگاه جوجه کشی خود را فراهم کنیم:
1-خرید تخم نطفه دار بلدرچین که باید بسیار دقت شود. از مراکز تولید قابل اطمینان با تجربه ی کاری بالا و با تضمین برای تازه بودن تخم ها و رعایت تمامی فاکتورها برای گله ی مولد وبه شرط هچ قابل قبول تهیه شود. (تمامی تخم ها باید یکدست و یکنواخت و با رنگ طبیعی تخم بلدرچین و اندازه نه بزرگ ونه کوچک داشته باشند.)
2-خرید گله ی مادر یا مولد برای تولید تخم نطفه دار که برای تهیه ی گله ی مادر باید سن پرنده خالص بودن پرنده از لحاظ ژنتیکی – جسه ی پرنده- شاداب بودن- سالم بودن و نداشتن آلودگی بیماری و یا نقص در عضو پرنده دقت فراوان شود. برای تولید تخم با اندازه و کیفیت مناسب و تخم گذاری یکنواخت بدون
نوسانات روزانه و تولید جوجه با کیفیت بالا.
بعد از انتخاب گله ی مولد باید به ازای چهار بلدرچین ماده یک بلدرچین نر قرار دهیم که بهترین نتیجه را
برای جوجه آوری رکورد تخم گذاری و وزن تخم ها را داشته باشیم.
بعد از تهیه تخم برای جوجه کشی تخم ها را تفکیک کرده یعنی تخم ها یکدست که نه خیلی درشت (دو زرده)و نه کوچک باشد. تخم های سالم و بدون سوراخ یا ترک خوردگی و یا کثیفی را جدا کرده و بعد از
قرار دادن تخم بر روی شانه ها مخصوص آنها را توسط ترکیب فرمالین و پرمنگنات در اتاق گاز (یا در هر فضای بسته و قابل کنترل) ضد عفونی نماییم.
قابل به ذکر است که تخم هایی که برای جوجه کشی استفاده می کنیم نباید بیشتر از 5تا7 روز نگه داری شود و در این مدت نیز باید در دمایی حدود 12 تا 15 درجه و با طوبت 70 تا 80 در صدی باشد. که در این هفت روز باید حداقل روزی 3 بار تخم ها را با زاویه ی حدود 45 درجه چرخاند که از چسبندگی زرده به پوسته و تبخیر و آسیب رسیدن به تخم جلوگیری به عمل آید. و قبل از قرار دادن تخم ها در دستگاه آنها را باید در دمای اتاق یا هوای معمولی قار دهیم تا از وارد شدن استرس به نطفه بر اثر اختلاف شدید دما بین دمای اتاق نگه داری و ستر که حدود 25 درجه است جلوگیری شود.
بعد از رعایت کردن دقیق این نکات تخم ها را به دستگاه خود (ستر) منتقل کرده و سپس دمای آن را روی 8/37 درجه ی سانتیگراد وبا رطوبت نسبی 60 تا70% تنظیم می کنیم و تخم ها باید حدود 14 روز در داخل ستر به دقت و با رعایت تمامی نکات ذکر شده نگه داری شود و بعد از این مدت تخم ها را برای حدود
3 روز به دستگاه هچر (محل بیرون آمدن جوجه از تخم) منتقل می کنیم و دمای آن را حدود5/0 درجه کاهش می دهیم (حدود2/37 ) و رطوبت را تا 80% افزایش می دهیم تا از شدت تبخیر مایع درون تخم و جوجه جلوگیری شود تا موقعی که جوجه ها سر از تخم بیرون آورند. البته احتمال بروز کمبود اکسیژن از روز 14 به بعد را باید جدی بگیریم و از این روز تهویه را باید افزایش دهیم و هوای تازه را در اختیار تخم ها قرار دهیم زیرا تخم ها در این روزهای پایانی تقریبا"کامل هستند و نیازمند اکسیژن بیشتری می باشند.
اگر تمامی این نکات به دقت رعایت شود جوجه ها در روز هفدهم سر از تخم بیرون می آورند و حدود 12 ساعت وقت لازم دارند که از تخم بیرون آیند.